Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Προτεινόμενα βιβλία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Προτεινόμενα βιβλία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 29 Σεπτεμβρίου 2016

Προσεχώς εμείς μεγαλώνουμε...: Συμμετοχική Εκπαίδευση

Προσεχώς εμείς μεγαλώνουμε...: Συμμετοχική Εκπαίδευση: Γιάννης Μεταξάς, Βήμα, 11-9-2016

Συμμετοχική εκπαίδευση




Το έχω στα χέρια μου κάποιους μήνες. Και ανακαταρτίζομαι με αυτό. Στην κυριολεξία μαθαίνω για όσα έπρεπε έγκαιρα να ξέρω. Πρόκειται για ένα βιβλίο. Χρήσιμο για τον κάθε εκπαιδευτικό.


Το συμπέρασμά του - είναι αναγκαίο από εκεί να αρχίσω, όπως το υπογραμμίζουν η Αννα Φραγκουδάκη και η Θάλεια Δραγώνα, πρωτεργάτριες για μια άλλη σχεδίαση της εκπαιδευτικής πράξης - είναι η αξία μιας παιδαγωγικής «που καλλιεργεί στα παιδιά την περιέργεια για τη γνώση και τα κίνητρα για την απόκτησή της. Που μετατρέπει τα παιδιά από παθητικούς δέκτες σε ενεργά υποκείμενα που ερευνούν και δημιουργούν...».


Στο πλαίσιο του «Προγράμματος για την εκπαίδευση των παιδιών της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης» προέκυψε μια γνώση που η χρησιμότητά της ξεπερνά τον χώρο και την αφορμή που προκάλεσαν και το πρόγραμμα και το βιβλίο.


Με αφορμή τη μειονοτική διάσταση - ως ακραία δυσκολία - για έναν συνολικό και ελεύθερο εγκοινωνισμό σε μια πολιτεία, δηλαδή με σεβασμό στην αρχή της θετικής διάκρισης, της discrimination positive, μια ομάδα εκπαιδευτικών σε συνεργασία με τους εκπαιδευομένους παρήγαγε ένα έργο αναφοράς.


Επιλέγοντας τη λογοτεχνία ως συζητητική αφετηρία - απέναντι στην οποία η περιέργεια και η απόλαυση παρακάμπτουν σε μεγάλο βαθμό το «roman national» - οι ερευνητές εφάρμοσαν τη συλλογική συμμετοχή στη διαδικασία της μάθησης και, κυρίως, προκάλεσαν την παραγωγή μοιραζόμενης ευτυχίας με όσα διεξάγονταν εντός αλλά και εκτός του σχολείου.
Πολλές ειδικότητες ενεπλάκησαν εδώ. Αλλοτε σε διακλαδικό και άλλοτε σε διεπιστημονικό επίπεδο - ακριβέστερα, σε μια ανοικτή συνάντηση - ώστε ό,τι θα προέκυπτε να είναι κοινωνιολογικά σε επαφή με την πραγματικότητα και επιστημολογικά ελέγξιμο.


Δεν έχω τον χώρο για να αναφέρω τα «πολύτιμα» ονόματα που συγκροτούν την ομάδα με την οποία μια άλλη ουμανιστική εκπαιδευτική πολιτική εφαρμόστηκε. Και με κύριο χαρακτηριστικό την σε κάθε επόμενη φάση αυτοδιόρθωση της προσέγγισης.


Το βιβλίο στις εκδόσεις Τόπος με τίτλο «Προσεχώς Εμείς Μεγαλώνουμε», τολμώ να πω πως θα πρέπει να θεωρηθεί διεθνές πρότυπο. Σε κάθε περίπτωση, το μοντέλο εκμοντερνίζει και την πρόθεση και τη σχεδίαση.


*Ο κ. Γιάννης Μεταξάς, ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, είναι τακτικό μέλος της Académie Européenne Interdisciplinaire des Sciences.

Τρίτη 28 Ιουνίου 2016

Προσεχώς Εμείς Μεγαλώνουμε... στην ΕΡΤ2

28Ιον2016 – «FACTORY» – ΙΔΕΕΣ/ΤΕΧΝΕΣ:

Εκπομπή 10η (τελευταία): «Προσεχώς εμείς μεγαλώνουμε» Ένα πιλοτικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα που έχει νόημα να προσεχθεί ιδιαίτερα! Το αποτύπωμα του πιλοτικού προγράμματος εκμάθησης της λογοτεχνίας στα παιδιά της μουσουλμανικής μειονότητας, όπως καταγράφεται από τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς που το σχεδίασαν και το εφάρμοσαν για τρία χρόνια, είναι το αντικείμενο της εκπομπής. Ο Δημήτρης Τρίκας, στη δέκατη […]


Κυριακή 15 Μαΐου 2016

Χρήση μέσων κοινωνικής δικτύωσης από τους νέους: αφορμή επαναπροσδιορισμού του ρόλου των ενηλίκων.

Μήπως, τελικά, η χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης πρέπει να μας προβληματίσει ως ενήλικες, αλλά και ως εκπαιδευτικούς;



A day in the digital life of teenagers

With each generation the public consciousness conjures up a new fear for our youth: where once it was rock ‘n’ roll, today the concern is that teenagers’ lives are dominated by digital media. The worry is that the digital deluge may affect their capacity to learn, to converse, to spell, and more besides. Have they no time for the leisurely face-to-face conversations of old, for spending time with family, or even for a good night’s sleep uninterrupted by the glowing screen of a smartphone? I spent a year with a class of 13-year-olds to find out…

Switching on and off – as they choose

This insight into the lives of 28 teenagers reveals how diverse their lives and approaches are. While most possess phones and use Facebook, they use them differently to pursue different interests, sometimes deployed to connect with others and sometimes to tune them out. There are many reasons for this, but the more we know about teenagers’ lives the clearer it becomes that young people are no more interested in being constantly plugged in than are the adults around them. What they want is to have the choice of when and where to disconnect from the often rulebound and conflicted world of grown-ups they find themselves in.

Digital devices and the uses they put them to have become teenagers’ way of asserting their agency – a shield from bossy parents or annoying younger siblings or seemingly critical teachers, a means to connect with sympathetic friends or catching up with on going peer 'drama'. In fact the overriding importance of agency to teenagers is shown in the way they avoid the growing digital embrace of their schools– teachers' use of digital media in class or email or the internet to contact them at home is met with whispers and even slower walks home, so as to extract the maximum time spent with friends and unobserved by adults.

As adults and parents, we might spend less time worrying about what they get up to as teenagers and more time with them, discussing the challenges that lie ahead for them as adults in an increasingly connected world.


Σάββατο 14 Μαΐου 2016

Teacher man... a staggering and a real enthralling book... ένα βιβλίο που πρέπει να το διαβάσουν όλοι

 


Some interesting passages that I loved...

Teacher Man, by Frank McCourt

There’s nothing sillier in the world than a teacher telling you don’t do it after you already did it. page 16

It is the function of the young to get rid of their elders, to make room on the planet. You know that, don’t you? The Greeks knew it. Read the Greeks. Students may like you, they even love you, but they are young and it is the business of the young to push the old off the planet.  You have to be selfish. The airlines tell you if oxygen fails you are to put on your mask first, even if your instinct is to save the child. page 40 & 255

And remember: teachers who sit or even stand behind their desks are essentially insecure and should try another line of work. page  40

I don’t see a class as one unit sitting and listening to me. There are faces showing degrees of interest or indifference. It’s the indifference that challenges me. page 147

At the start of each term I told the new students of creative writing. We are in this together. I don’t know about you, but I am serious about this class and sure of one thing: at the end of the term, one person in this room will have learned something, and that person, my little friend, will be me. page 199

You know what teachers do to poems. Analyze, analyze, analyze. Dig for the deeper meaning. That is what turned me against poetry. Someone should dig a grave and bury the deeper meaning. page 223

In all my years teaching at school, only one parent, a mother, asked if her son was enjoying school. I said yes. He seemed to be enjoying himself. She smiled, stood up, said, Thank you, and left. One parent in all those  years. page 235

The Big Question: What is education, anyway? What are we doing in this school? On the left side of the blackboard I print a capital F, on the right side another capital F. I draw an arrow from left to right, from FEAR to FREEDOM. I don’t think anyone achieves complete freedom, but what I am trying to do with you is drive fear into a corner. page 253


Ο Φρανκ Μακ Κορτ, δάσκαλος σε σχολεία της Μέσης Εκπαίδευσης, περιγράφει τη ζωή του στα Λύκεια της Νέα Υορκης, όπου στην προσπάθειά του να μην περάσουν απλά τα χρόνια για να πάρει σύνταξη προσπαθεί να προσεγγίσει τα παιδιά έξω από τους συνηθισμένους δρόμους μέσα από προσωπικές αντιφάσεις και συγκρούσεις.

Ο συγγραφές έγραψε το βιβλίο σε ηλικία 70 χρονών περίπου. Ήδη είχε τιμηθεί με το βραβείο Πούλιτζερ για το πρώτο του βιβλίο «Οι στάχτες της Άτζελα». Στον πρόλογο γράφει για τους λόγους που τον οδήγησαν να γράψει το βιβλίο:

...Στην Αμερική, οι γιατροί, οι δικηγόροι, οι στρατηγοί, οι ηθοποιοί, οι άνθρωποι της τηλεόρασης και οι πολιτικοί γίνονται αντικείμενο θαυμασμού και ανταμείβονται. Οι δάσκαλοι όχι. Το δασκαλίκι είναι η καταφρονεμένη παρακόρη των ανθρωπίνων επιτηδευμάτων. Στους δασκάλους λένε να χρησιμοποιήσουν την πόρτα υπηρεσίας, να κάνουν το γύρο του σπιτιού και να μπαίνουν από πίσω. Τους μακαρίζουν που έχουν Τ.Ε.Χ. (Τόσον Ελεύθερο Χρόνο). Μιλάνε γι' αυτούς συγκαταβατικά και, εκ των υστέρων, τους χαϊδεύουν τ΄ ασπρισμένο τους κεφάλι... 

Βιβλίο γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο, αυτοσαρκαστικό, αιρετικό, άμεσο σε τραβάει να το διαβάσεις.
Αν μάλιστα έχεις σχέση με την εκπαίδευση θα βρεις μέσα μια πραγματικότητα που βιώνει ο εκπαιδευτικός ανεξάρτητα χώρας και συστήματος εκπαίδευσης.




Κυριακή 17 Απριλίου 2016

Homework: αλήθειες και ψέματα

Mήπως να αναθεωρήσουμε τις ξεπερασμένες πλέον αναθέσεις κατ' οίκον εργασίων στους μαθητές μας;;;

''Ομολογώ ότι έχω αναθέσει πολλές ασκήσεις στο σπίτι στην αρχή της καριέρας μου ως δεκανίκι, για να αναπληρώσω δικά μου φτωχά μαθήματα… Αλλά καθώς άρχισα να κατέχω το αντικείμενο, οι ασκήσεις για το σπίτι έπαψαν να είναι σημαντικές και, έτσι, ανέθετα όλο και λιγότερο καθώς τα χρόνια περνούσαν".

“Οι μαθητές ερχόντουσαν συνεχώς και μου έδιναν άρθρα για κάτι που συζητήσαμε στην τάξη ή μου μιλούσαν για κάποια είδηση που είχαν δει. Όταν ένα καλό μάθημα κινούσε την περιέργειά τους και απελευθερωμένοι από τις εργασίες για το σπίτι άρχισαν, όπως είναι φυσικό, να αναζητούν περισσότερη γνώση”.

https://www.youtube...Homework myth


Κυριακή 10 Ιανουαρίου 2016